ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΤΑΙ

Η πιο σημαντική και απαραίτητη ικανότητα για πετυχημένες ανθρώπινες σχέσεις είναι ίσως η επικοινωνία.

Αν μελετήσουμε τους ανθρώπους που έχουν πετύχει στη ζωή τους, βλέπουμε συνήθως ότι επικοινωνούν αποτελεσματικά. Ξέρουν πώς να ακούν τους άλλους και πώς να δίνουν το μήνυμα των δικών τους απόψεων και συναισθημάτων με τρόπο όχι απειλητικό. Γενικά έχουν παραδοχή και κατανόηση για τα συναισθήματα των άλλων. Προσέξτε μια αποδοτική δασκάλα καθώς ακούει με υπομονή και παραδέχεται τις απόψεις και τα συναισθήματα των μαθητών της. Και όταν αυτή μιλάει τα παιδιά την ακούνε. Έτσι πετυχαίνει να τα επηρεάσει θετικά. Δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς δεν επικοινωνούν αποτελεσματικά με τα παιδιά τους. Διορθώνουν, γκρινιάζουν και τιμωρούν χωρίς αποτέλεσμα. Για να μπορέσουν να επηρεάσουν θετικά τα παιδιά τους, πρέπει να μάθουν πώς να παραδέχονται, ν’ ακούν, να ξεκαθαρίζουν, να καταλαβαίνουν και να εκφράζουν τα δικά τους συναισθήματα. Πρέπει να μάθουν να επικοινωνούν αποδοτικά.

Ο βασικός παράγοντας για αποτελεσματική επικοινωνία είναι η παραδοχή. Πολλές φορές η επικοινωνία είναι η παραδοχή. Πολλές φορές η επικοινωνία απειλείται γιατί οι άνθρωποι, κυρίως τα παιδιά, αποφεύγουν να εκφράσουν τα αληθινά συναισθήματά τους, επειδή φοβούνται την απόρριψη. Από την παράδοση πολλοί γονείς έχουν πιστέψει ότι ο καλύτερος τρόπος για να επηρεάσουν ένα παιδί, είναι να αρνούνται να το παραδεχτούν. Αυτό είναι λάθος. Επειδή το παιδί επιθυμεί τόσο πολύ την παραδοχή, θα πάει πολύ μακριά προσπαθώντας να πείσει τον γονιό του ότι η συμπεριφορά του είναι σωστή. Όταν ο γονιός επιμείνει ότι αυτή η συμπεριφορά είναι λάθος, το παιδί θα αναζητήσει τρόπους για να την υπερασπιστεί. Αν όμως ο γονιός μπορέσει να παραδεχτεί τα συναισθήματά του παιδιού και να το βοηθήσει να τα εκφράσει, θα ανοίξει το δρόμο ώστε το παιδί να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις. Το παιδί θα νοιώσει άνεση, κατανόηση και αφού θα έχει απαλλαγεί από το  φορτίο του, θα μπορέσει να σκεφτεί καθαρά και να αναζητήσει άλλους τρόπους για να αντιμετωπίσει τις ανάγκες του πιο αποτελεσματικά.

Για το γονιό δεν αρκεί να νοιώσει ότι παραδέχεται το παιδί του. Πρέπει και να εκφράσει την παραδοχή. Σε μερικές περιπτώσεις μια απλή ένδειξη από μέρους του γονιού, ότι καταλαβαίνει το παιδί, μπορεί να είναι αρκετή, όπως για παράδειγμα: «σε καταλαβαίνω, ξέρω τι εννοείς…». Ή πάλι ο γονιός μπορεί να αρχίσει μια πιο περίπλοκη διαδικασία, προσπαθώντας να δώσει στο παιδί το μήνυμα για το τι νομίζει αυτός ότι νοιώθει το παιδί. Συχνά δίνουμε το μήνυμα της παραδοχής, στο μη λεκτικό, με την έκφραση του προσώπου, τη στάση, τις χειρονομίες μας. Ένα χαμόγελο και χάδι στη πλάτη δεν χρειάζεται να συνοδεύονται από λόγια κι όμως δείχνουν παραδοχή. Επίσης στο μη λεκτικό κομμάτι μπορεί να περιοριστεί και στην ακοή μόνο, η παραδοχή. Όταν αφήνουμε το παιδί να μιλάει ελεύθερα, δείχνουμε στο μη λεκτικό, με την έκφραση και την στάση μας, ότι ενδιαφερόμαστε, παραδεχόμαστε και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι μήνυμα επιχειρεί να μας δώσει το παιδί. Με τη σιωπή δείχνουμε ότι αληθινά θέλουμε να μοιραστούμε τα συναισθήματά του.

Τέλος παραδοχή δείχνουμε επίσης και όταν δεν επεμβαίνουμε σε μια δραστηριότητα που έχει αρχίσει το παιδί. Ο γονιός δεν πρέπει να ανησυχεί αν το παιδί αντιμετωπίζει το πρόβλημα σωστά ή όχι. Πρέπει να το αφήσει να κάνει τα δικά του λάθη και να καθορίσει τα δικά του πρότυπα. Αν το παιδί κατασκευάζει, ένα αεροπλανάκι για παράδειγμα, ο γονιός δεν βοηθάει  εκτός αν το ζητηθεί βοήθεια, δίνει με έμμεσο τρόπο στο παιδί το μήνυμα ότι οι προσπάθειες που καταβάλλει και οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί για να πετύχει το στόχο του, είναι παραδεκτές. Η αίσθηση πληρότητας που αποκομίζει το παιδί και η ικανοποίηση που νοιώθει, είναι αυτό που θα πρέπει να μετράει περισσότερο για το γονιό. Όχι η διαδικασία ή το τελικό αποτέλεσμα. Όταν επεμβαίνουμε για να δείξουμε στο παιδί «το σωστό» τρόπο, συχνά δείχνουμε έλλειψη παραδοχής, λέγοντας στο παιδί έμμεσα «δεν είσαι ικανός».